اين تحقيقات گام بسيار مهمي در تلاش جامعه علمي براي توليد اندام‌هاي حساس بدن انسان به شمار مي‌رود. اين پژوهشگران در دانشگاه پيتزبرگ پنسيلوانيا با استفاده از سلول‌هاي پايه که از بافت‌هاي پوست انسان جدا کرده و در آزمايشگاه پرورش داده‌اند، توانستند سلول‌هاي بسيار پيچيده و پيشرفته‌اي را توليد کنند که بافت‌هاي ماهيچه‌اي قلب را مي‌سازند. در اين تحقيقات از سلول‌هاي پايه موسوم به «پلوريپوتنت» استفاده شده که رشديافته‌ترين سلول‌هاي پايه در بدن انسان هستند و قابليت پرورش و تبديل شدن به سلول‌ هر اندام ديگري را در بدن دارند. پژوهشگران دانشگاه پيتزبورگ در گزارشي از تحقيقات خود که در شماره اخير مجله علمي «نيچر» منتشر شده مي‌نويسند سلول‌هاي بافت‌هاي ماهيچه‌اي قلب را که در آزمايشگاه پرورش يافته‌اند به بدنه قلب يک موش آزمايشگاهي متصل کرده‌اند. اين سلول‌ها پس از 02 روز تغذيه از خون اين جانور به بافت‌هاي ماهيچه‌اي کاملي بدل شده و به طور متوسط در هر دقيقه بين04 تا 05 بار حرکت انقباضي و انبساطي ماهيچه‌هاي قلب را انجام داده‌اند. مسوولان اين پژوهش در اظهارنظري معتقدند که که نتايج اين تحقيقات هنوز تا مرحله توليد قلب کامل انسان فاصله بسيار زيادي دارد. براي ساخت قلب کامل بايد راه‌هاي مناسب براي حرکت موثر و نيرومندتر بافت‌هاي ماهيچه‌اي پرورش يافته را پيدا کرد، به طوري که بتوانند خون را به طور کامل در سراسر بدن انسان به حرکت درآورند. در عين حال مجموعه بافت‌هاي ماهيچه‌اي را بايد به شکلي طراحي و به يکديگر پيوند زد که قادر باشند سيستم رسانايي الکتريکي قلب انسان را تقليد کنند. پژوهشگران دانشگاه پيتزبرگ در بخش ديگري از بيانيه خود مي‌افزايند که تحقيقات آنها فقط گامي اوليه در راه توليد سلول‌هاي بافت‌هاي ماهيچه‌اي قلب است که مي‌تواند در مهندسي اين بافت‌ها در آينده مورد استفاده قرار بگيرد. در آينده شايد از اين بافت‌هاي پرورش يافته در آزمايشگاه بتوان براي ترميم بخش‌هاي آسيب‌ديده از ماهيچه‌هاي قلب يا احتمالا جايگزين کردن کل قلب يک بيمار استفاده کرد. آمارهاي سازمان بهداشت جهاني حکايت از آن دارند که هر ساله حدود هفده ميليون نفر در سراسر جهان بر اثر بيماري قلب و عروق جان خود را از دست مي‌دهند که بخش عمده آن ناشي از نارسايي‌هاي قلبي است. به دليل ناکافي بودن تعداد قلب‌هاي اهدايي، بسياري از افرادي که قلب‌شان آسيب مي‌بيند در طولاني‌مدت راهي براي درمان ندارند. در عين حال نيمي از افرادي که به نارسايي‌هاي قلبي مبتلا مي‌شوند به کمک دارو نجات پيدا نمي‌کنند. به همين دليل پيشرفت در زمينه مهندسي بافت‌هاي قلب و جايگزين کردن آن با بافت‌هاي سالم که مي‌تواند در محيط آزمايشگاه و متناسب با نياز و ويژگي‌هاي قلب هر بيمارپرورش يابد گامي مهم براي کاهش مرگ بيماران مبتلا به بيماري‌هاي قلبي است.

دکتر شایان احمدی